Zagadki dla dzieci o wiatrach

Zagadka o wietrze

Porywisty i ciepły,
powiać chłodem może.
Porusza gałęziami
czy lato czy zima na dworze.

Choć go nie widać,
znać - że siłę ma.
Łamie czasem drzewa.
Chmury niebem gna.

Raz powiewa lekko,
raz przewraca drzewa.
Kiedy dmucha zimą
ciepło ubrać się trzeba.

Może być zimny, ciepły, północny, zachodni,
słaby albo tak mocny,
że gdy dopadnie Cię na ulicy,
Twą czapkę zechce sobie pożyczyć.

Tańczy z drzewami,
strąca liście z drzewa.
Czasami nawet
dziwnie zaśpiewa.

Bez skrzydeł - a jednak lecę,
nie mam rąk, a jabłka zrywam.
Nie mam ust - a zgaszę świecę,
powiedz, jak ja się nazywam?

312

Chociaż go nie widać,
znać, że siłę ma.
Łamie w gniewie drzewa,
chmury niebem gna.

Szumi, gwiżdże, czasem gna.
Skąd i dokąd? Kto go zna?
Dmucha, szarpie, czasem rwie.
Po co? Za co? Kto go wie?

Suszy bieliznę,
kołysze krzaki,
wydyma żagle, budzi wiatraki!
Kto to taki?

Nie ma ust - a dmucha,
nie ma skrzydeł - a leci.
Czasem mrozi, czasem chucha.

Co to za olbrzym
tak dmucha gdzieś z nieba,
że czapki na głowach
aż przytrzymać trzeba.

Chociaż nie zna się na nutach
gra na telegraficznych drutach.
Ogień rozdmuchuje, chmury niebem gna,
chociaż go nie widać znać, że siłę ma.

Choć po niebie chodzę,
to na ziemi suszę:
jasiowi koszulkę,
małgosi fartuszek.

Sadem kołysze
i piach drogą niesie,
przez pola przeleci
zatrzyma się w lesie.

Czujemy go na twarzy,
włosy nam rozwiewa.
Jest niezbędny dla żeglarzy,
głośno szumi w drzewach.