Zagadki dla dzieci o pogodzie

Zagadka o burzy

Nadciągnęły ciężkie chmury,
zasłoniły słońce złote.
Wiatr się zerwał, porwał liście,
słychać już, co będzie potem.

Gdy go długo nie ma,
wszyscy narzekają.
A kiedy już przyjdzie,
parasol otwierają.

Każdego ranka wstaje
i budzi kwiatów pąki,
wieczorem, gdy zachodzi,
do snu kładzie skowronki.

Gdy panuje zima,
to on mocno trzyma.
Gdy słonko przygrzeje,
to i on zelżeje.

Unosi szybowce,
popycha żaglowce,
obraca wiatraki.
Kto to taki?

Gonię po niebie chmury,
latawce porywam w górę,
pochylam w sadzie drzewa,
czasem gwiżdżę i śpiewam,
i nigdzie już nie postoję,
czy znasz już imię moje?

Zjawia się po deszczu
w kolorowej szacie,
jej niezwykły urok
wszyscy pewno znacie.

Kolorowa wstęga
na niebie się mieni
utkana jest z deszczu
i słońca promieni.

Ciepłą pierzynką
okrywa ziemię,
pod którą ziarno
przez zimę drzemie.

Leci z nieba białe pierze,
takie czyste, takie świeże,
będzie ziemia mieć na zimę
ciepluteńką pierzynę.

Zimny, biały z nieba leci,
bardzo go lubicie dzieci.
A gdy słonko mocno grzeje,
to się z niego, woda leje.

Jest białe,
lekkie jak puszek.
Leci z nieba
jak rój muszek.

Biała pierzyna
drzewa przygina,
białe prześcieradło
na ziemią opadło.

Gdy pogodnie świeci słońce
obok laski stoi słońce,
ale gdy się na deszcz zbiera,
nad swą głową go otwierasz.

I to zgadniecie też chyba,
kwiaty maluje na szybach,
lodowe buduje mosty,
dla nas i pana starosty.

110